Traveling to France

Traveling to France

I and my mother  traveled  to France,Paris.We  went  to  France to participate in the international competition of art and music. The journey was very interesting for me.I  saw  the Notrdames palace it was very spectacular.Besides I  went  to. the Louvre. I was admiring Leonardo Da`Vinci,s very famous   portrait of " Mona Liza" There  one  can see other paintings in original. My trip was unforgettable and I was very much impressed by it. I am very thankful to my parents that they gave me such an opportunity.

Լոգարիթմ

Posted on March 24, 2014

85 ա)

52log512

Log55=1

122=144

95 բ)

Lg8+lg18/lg4+lg3

Ես օգտվելեմ  լոգարիթմական չորրորդ հատկությունից:

8 . 18/4 . 3

134/12

4/3

135 ա)

Log1/3x+2log1/9(x+8)=log1/3(2x-1)-2

x(x+8)=2x-1-1/9

x(x+8)=9(2x-1)

x2+8x-18x+9=0

x2-10x+9=0

D= 100-36=64

X110+8/2=9

X2=10-8/2=1

158 ա)

Log2x+log2(x-3)>2

2x+2(x-3)>2

(x-3)=1

x-3=1

x=4

x€(4;+∞)

Հայաստանի Առաջին հանրապետություն

Հայաստանի  Առաջին հանրապետություն

Հայաստանի առաջին հանրապետությունը հռչակվել է 1918 թ-ի մայիսի 28-ին և գոյատևել մինչև 1920 թ-ի դեկտեմբերի 2-ը:

Մայիսյան հերոսամարտեր և Առաջին հանրապետության ստեղծումը

1918 թվականի մայիսի 28-ին հռչակվեց Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունը: Մայիսյան հերոսամարտերից` Սարդարապատից, Բաշ Ապարանից, Ղարաքիլիսայից հետո ծնունդ առավ  հայկական առաջին հանրապետությունը:
Մայիսի 28-ին Թիֆլիսի Հայոց ազգային խորհուրդը՝ Արամ Մանուկյանի գլխավորությամբ ընդունեց հռչակագիր, որտեղ ասված էր. «Անդրկովկասի քաղաքական ամբողջության լուծումով և Վրաստանի ու Ադրբեջանի անկախության հռչակումով ստեղծված նոր դրության հանդեպ Հայոց ազգային խորհուրդն իրեն հայտարարում է հայկական գավառների գերագույն և միակ իշխանություն»:

Ներքին կյանքը

1919 թ-ի հունիսին տեղի ունեցան ընտրություններ` միակը Հայաստանի Հանրապետությունում` 366 հազար ընտրողների եւ 7 կուսակցությունների մասնակցությամբ:

Խորհրդարանի ընտրված 80 անդամներից 72-ը դաշնակցականներ էին: Օգոստոսի 1-ին գումարված նորընտիր խորհրդարանի անդրանիկ նիստում նախագահ ընտրվեց Ավետիս Ահարոնյանը: Սակայն 1920-ի մայիսի 5-ին խորհրդարանի արտակարգ նիստում հրաժարական տվեց Ալեքսանդր Խատիսյանի կառավարությունը: Ընտրվեց նոր կառավարություն՝ Համազասպ Օհանջանյանի գլխավորությամբ:

Զուգահեռների անցկացւմ Հայաստանի Առաջին և Երրորդ հանրապետությունների միջև

Առաջին հանրապետության անկախությանը պատրաստ չէին ոչ քաղաքական էլիտան, ոչ ժողովուրդը, իսկ երրորդ հանրապետության անկախությանը քաղաքական էլիտան եւ ժողովուրդը պատրաստ էր եւ իր քայլերով գնում էր դրան: 1918թ. մայիսին, երբ Հայաստանը փաստացի անկախ էր, քաղաքական էլիտան՝ ՀՅԴ-ի գլխավորությամբ վախեցավ հռչակել Հայաստանի անկախությունը, իսկ երրորդ հանրապետության ժամանակ նախ հռչակվեց անկախության գործընթացի սկիզբը, ապա նոր սահմանադրական հանրաքվեով հռչակվեց անկախությունը Ի տարբերություն առաջին հանրապետության անորոշ սահմանների, երրորդ հանրապետուիթյունն ուներ միջազգայնորեն ճանաչված սահմաններ Ինչպես առաջին հանրապետոեւթյան ժամանակ, այնպես էլ երրորդ հանրապետության սկզբում, երկիրը լեցումն էր անտուն մարդկանցով եւ փախստականներով: Առաջին հանրապետությունը խորհրդարանական էր, թույլ գործադիր իշխանությամբ եւ ձեւական խորհրդարանով, իսկ երրորդ հանրապետությունը կիսանախագահական եւ ուժեղ գործադիր իշխանություն ունեցող պետություն էր: Առաջին հանրապետության ղեկավարությունը հեռու էր թե քաղաքականությունից եւ թե դիվանագիտությունից եւ անհաջողությունների էր մատնվում դիվանագիտական ճակատում: Երրորդ հանրապետության ղեկավարները պրագմատիկ էին եւ հեռու էին ռոմանտիզմից: Առաջին հանրապետությունը, չնայած անգլիացիների հսկայական աջակցությանը, չկարողացավ կերտել անկախ պետություն եւ տեր կանգնել իր տարածքներին, իսկ երրորդ հանրապետությունն առանց անգլիօացիների եւ այլ երկրների աջակցության, ոչ միայն անառիկ պահեց իր սահմաններն այլ ազատագրեց Արցախը: Առաջին հանրապետությունը ունենալով լավ սպառազինություններ եւ անհամեմատ լավ հանդերձավորված բանակ առանց մարտերի հանձմնեցին մի քանի խոշոր քաղաք, իսկ երրորդ հանրապետության ժամանակ ազատագրեցին մի շարք բնակավայրեր եւ կարեւոր տարածքներ: Չնայած հզոր Թուրքիայի առկայությանը, Ադրբեջանը չկարողացավ լուրջ հաջողցությունների հասնել եւ երրորդ հանրապետությունը կարողացավ ձեռք բերել Ռուսաստանի եւ ԱՄՆ-ի աջակցությունը, իսկ առաջին հանրապետությունը չկարողացավ դիմակայել Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի ճնշումներին, կորցնելով դաշնակիցներ Ռուսաստանին եւ Անգլիային:

Օգտվելե եմ՝ https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%80%D5%A1%D5%B5%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BB%D5%AB%D5%B6_%D5%B0%D5%A1%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B0%D5%BC%D5%B9%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A8 ,Հայկական հանրագիտարանից

Հայկական մշակույթը 19-20-րդ դարերում

Հայկական մշակույթը 19-20-րդ դարերում

Կրթական համակարգը

19-րդ դարի և 20-րդ դարի սկզբի կրթությունը ճակատագրի բերումով 2 հատվածի բաժանված Հայաստանում հայ ժողովուրդն ստիպված իր մշակույթը զարգացրել է հասարակաքաղաքական տարբեր պայմաններում։ Արևելյան Հայաստանի միացումը Ռուսաստանին հնարավորություններ է ստեղծել, որ հայկական մշակույթն ավելի սերտորեն առնչվի ռուսների հետ։ Արևմտահայ հատվածն ավելի շատ կրել է եվրոպական, հատկապես՝ ֆրանսական մշակույթի ազդեցությունը։ Հայ ժողովրդի մի խոշոր հատված, ապրելով աշխարհի տարբեր երկրներում և կրելով նրանց մշակութների ազդեցությունները, նույնպես ստեղծել է մշակութային մնայուն արժեքներ։ 19-րդ դարասկզբի հայ առաջավոր կրթօջախներից էին Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը Աստրախանի Աղաբաբյան (1810, 20-րդ դարի սկզբին վերածվել է գիմնազիայի, 1918 թվականին՝ հայկական աշխարհիկ դպրոցի) և Թիֆլիսի Ներսիսյան (1824- 1925) դպրոցները, Վենետիկի Մուրատ- Ռափայելյան և Ձմյուռնիայի Մեսրոպյան վարժարանները։ Արևելահայ կրթական գործում կարևոր էր Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցի դերը։ Նրա շրջանավարտները մեծապես նպաստել են հայ գրականության, հրապարակախոսության, թատրոնի, գեղանկարչության, երաժշտության զարգացմանը։

Պատմագիտություն

Բարձր զարգացման հասան հայագիտությունն ու պատմագրությունը: Հայագիտական եւ պատմագիտական արժեքավոր աշխատություններ հրատարակեցին Մաղաքիա Օրմանյանը, Քերովբե Պատկանյանը, Ալեքսանդր Երիցյանը, Մկրտիչ Էմինը, Լեոն, Ղեւոնդ Ալիշանը, Նիկողայոս Ադոնցը եւ ուրիշներ:

Մ. Օրմանյանի հրատարակած բազմաթիվ աշխատություններից են «Հայոց եկեղեցին», եռահատոր «Ազգապատումը»: Նա իրավացիորեն գտնում էր, որ հայոց եկեղեցին ազգային բնույթ ունի, եւ որ հայ եկեղեցու եւ ազգի պատմությունը կազմում են միասնություն: Լեոն հրատարակեց մեծաթիվ արժեքավոր ուսումնասիրություններ: Ն. Ադոնցի «Հայաստանը Հուստինիանոսի դարաշրջանում» մեծարժեք աշխատությունը համակողմանիորեն ներկայացնում է միջնադարյան Հայաստանը:

Մխիթարյան միաբանության անդամ Ղեւոնդ Ալիշանի գրչին են պատկանում Հայաստանի պատմությանը, հուշարձաններին ու պատմական աշխարհագրությանը նվիրված 45 հատոր մեծարժեք աշխատություններ:

  

 Արվեստ և ճարտարապետոթյուն

Երաժշտությունը եւս զարգացում էր ապրում: Երաժշտական արվեստի հսկաներից էր Կոմիտասը, որը հավաքեց եւ մշակեց շուրջ 3000 երգ: Տիգրան Չուխաջյանը գրեց առաջին հայկական օպերան` «Արշակ Բ»: Ալեքսանդր Սպենդիարյանը հիմնադրեց սիմֆոնիկ երաժշտությունը` գրելով «Ալմաստ օպերան: Հովհ. Թումանյանի «Անուշ» պոեմի հիման վրա Արմեն Տիգրանյանը գրեց համանուն օպերան, որը բեմադրվեց Ալեքսանդրապոլում 1912թ.: Զարգանում էր նաեւ աշուղական երգարվեստը, որի փայլուն ներկայացուցիչներից էին Ջիվանին եւ Շերամը:

Հայ իրականության մեջ առաջին պրոֆեսիոնալ թատրոնը հիմնվում է Կ.Պոլսում, 1846թ.: Այն հիմնականում ունեցել է կրկեսային եւ մնջախաղային բնույթ, բայց ներկայացրել է նաեւ պատմական դրամաներ ու մելոդրամներ: 1847թ. Կ.Պոլսի Բերա թաղամասում կառուցվել է թատրոնի մշտական շենք կրկեսային եւ դրամատիկական ներկայացումների համար: Թատրոնն ունեցել է նվագախումբ, դիրիժոր, դերասանների մշտական կազմ:

1851թ. Թիֆլիսում ստեղծվեց Թամամշյանի թատրոնը: 1861թ. Կ.Պոլսում հիմնադրվեց Արեւելյան թատրոնը: 1863թ. Կ.Պոլսում Հակոբ Վարդովյանի ստեղծած թատրոնում ներկայացումներ էին տրվում հայերենով եւ թուրքերենով: Թատերարվեստի զարգացման գործում խոշոր ավանդ ներդրեցին դերասաններ Պետրոս Ադամյանը, Գեւորգ Չմշկյանը, Սիրանույշը, Հովհաննես Աբելյանը եւ ուրիշներ:

19-րդ դարի նշանավոր նկարիչներից էին Հակոբ եւ Աղաթոն Հովնաթանյանները, որոնք շարունակեցին իրենց տաղանդավոր տոհմի ավանդույթները: Ճանաչված նկարիչ էր Ստեփան Ներսիսյանը, որի վրձնին են պատկանում բազմաթիվ հայ նշանավոր գործիչների դիմանկարներ: Համաշխարհային ճանաչում ունեցող ծովանկարիչ էր Հովհաննես Այվազովսկին, որը բազմաթիվ կտավներ է կերտել նաեւ հայկական թեմաներով: 20-րդ դարասկզբի հայ կերպարվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներն էին Վարդգես Սուրենյանցը, Գեւորգ Բաշինջաղյանը, Փանոս Թերլեմեզյանը, Մարտիրոս Սարյանը եւ ուրիշներ:

Օսմանյան կայսրության բարձրարվեստ ճարտարապետական կոթողներից շատերի հեղինակներն են հայկական Պալյան եւ ՈՒթուճյան նշանավոր տոհմերի ներկայացուցիչները, որոնց սուլթանները վստահում էին արքունի ճարտարապետի պաշտոնը:

20-րդ դարի սկզբի ճարտարապետության հայտնի դեմքերից էին Ալեքսանդր Թամանյանը, Թորոս Թորամանյանը, Հովհաննես Քաջազնունին եւ ուրիշներ:

Բնագիտության ասպարեզի խոշոր գիտնականներից էր ֆիզիկոս Հովհաննես Ադամյանը, որը հանդիսացավ գունավոր հեռուստատեսության հիմնադիրը:

Հայ մշակույթին ծանր, շատ կողմերով անդառնալի հարված հասցրեց 1915-1916թթ. Հայոց ցեղասպանությունը, որի ընթացքում ոչնչացվեց արեւմտահայ մտավորականությունը, Արեւմտյան Հայաստանի տարածքում գտնվող հազարավոր պատմա-մշակութային հուշարձաններ եւ տասնյակ հազարավոր հնագույն ձեռագրեր:

 Նյութը վերցված է հետևյալ հղումներից՝ Հայկական մշակույթը 19-րդ դարում և 20-րդ դարի սկզբին :: հայ ենք, 19-20-րդ դարի կրթությունը